Amaç: Bu araştırma üniversite hastanesinde çalışan hemşirelerin işle ilgili stres ve iş doyum düzeyini belirleyerek, bu değişkenleri etkileyen etmenleri incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Araştırma tanımlayıcı ve ilişki arayıcı türdedir. Araştırmanın örneklemi 371 hemşireden oluşmaktadır. Araştırmanın verileri 1 Ocak - 31 Mart 2022 tarihleri arasında toplanmıştır. Veriler ‘Kişisel Bilgi Formu, Minnesota İş Doyum Ölçeği ve Hemşire Stres Ölçeği’ kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Hemşirelerin çalıştığı birim (yoğun bakım, acil ve ameliyathane), medeni durum (bekar), dış doyum alt boyutunun işle ilgili stresin bir yordayıcısı olduğu saptanmıştır. Bu değişkenlerin işle ilgili stresin %13,2’sini (Adjusted R2= 0,132) açıkladığı belirlenmiştir. Hemşirelerin çalıştığı birim (yoğun bakım, acil ve ameliyathane), acı çeken hasta alt boyutu, iş yükü alt boyutu ve çocuk sahibi olma durumunun (bir çocuk) iş doyumunun yordayıcısı olduğu saptanmıştır. Bu değişkenlerin iş doyumunun %14,5’ini (Adjusted R2= 0,145) açıkladığı belirlenmiştir. Sonuç: Hemşirelerin işle ilgili stres ve iş doyumu orta düzeydedir. Hemşirelerin işle ilgili stres ve iş doyumları hemşirelik bakımının kalitesi için önemlidir. Dolayısıyla işle ilgili yüksek stres ve düşük iş doyumu için riskli olan hemşire grupları belirlenip, öncelikli gruba alınması, işe bağlı stres ve iş doyum düzeyleri yakından izlenip iş yükü planlaması yapılması ve uygun girişimlerle stres düzeylerinin azaltılıp iş doyumlarının yükseltilmesi hedeflenmelidir.
Aim: This study aimed to determine the work-related stress and job satisfaction levels of nurses working in a university hospital and to examine the factors influencing these variables. Method: The study employed a descriptive and correlational research design. The sample consisted of 371 nurses. Data were collected between January 1 and March 31, 2022, using a Personal Information Form, the Minnesota Job Satisfaction Scale, and the Nurse Stress Scale. Results: The findings indicated that the unit of employment (intensive care, emergency services, and operating room), marital status (being single), and the external satisfaction subdimension were predictors of work-related stress. These variables explained 13.2% of the variance in work-related stress (Adjusted R² = 0.132). The unit of employment (intensive care, emergency services, and operating room), the suffering patient subdimension, the workload subdimension, and number of children (having one child) were identified as predictors of job satisfaction. These variables explained 14.5% of the variance in job satisfaction (Adjusted R² = 0.145). Conclusion: Nurses' work-related stress and job satisfaction levels were found to be moderate. Given the importance of these factors for the quality of nursing care, it is essential to identify nurse groups at higher risk for work-related stress and low job satisfaction and prioritize them for intervention. Continuous monitoring of stress and job satisfaction levels, workload planning, and appropriate interventions should be implemented to reduce stress and enhance job satisfaction.
Amaç: Bu çalışma, yoganın hemşirelerde ayak/bacak ağrısı, yorgunluk şiddeti ve psikolojik iyi oluş hali üzerine etkisini belirlemek amacıyla yapılan randomize kontrollü bir çalışmadır. Yöntem: Çalışma 25 kontrol grubu, 20 deney grubu olacak şekilde çalışan hemşireler ile gerçekleştirilmiştir. Deney grubundaki hemşirelere 8 hafta boyunca haftada iki gün olmak üzere toplam 16 seans yoga uygulaması yapılmıştır. Verilerin toplanmasında; ‘Birey Tanılama Formu, Vizüel Analog Skala (VAS) Ağrı Skalası, Yorgunluk Şiddeti Ölçeği, Psikolojik İyi Olma Hali (PİO) Ölçeği’ kullanılmıştır. Bulgular: Deney grubundaki hemşirelerin VAS ağrı skala ve PİO ölçeği yaşam amaçları ölçek alt boyutu arasında ön test ve son testte anlamlı bir farklılık bulunmuştur (p <0.05). Yorgunluk şiddeti açısından zamana bağlı değişiklikler belirlenirken, kontrol grubundaki hemşirelerin son test ortalama puanlarındaki (ortalama 4,36) farkları, istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p> 0,05). Sonuç: Yoga ağrının azaltılmasında ve yaşamdaki amacın oluşturulmasında etkili bir yöntem olup hemşireler için yoga uygulanabilir, güvenli ve ağrı, psikolojik iyi olma üzerinde olumlu bir etkiye sahip bulunmaktadır. Hemşireler tarafından yoga yöntemi etkili bir şekilde kullanabilir.
Aim: This was a randomized controlled study to determine the effect of yoga on foot/leg pain, fatigue severity, and psychological well-being in nurses. Method: The study was a randomized controlled trial. We conducted the study with 45 working nurses, 25 of whom were placed in the control group and 20 in the experimental group. An Individual Identification Form, the Visual Analog Scale, the Fatigue Severity Scale, and the Psychological Well-Being Scale were used to collect data. A total of 16 yoga sessions were held with the nurses in the experimental group, two days a week for eight weeks. Results: A significant difference was found between the scores for the Visual Analog Scale and for the life goals subdimension of the Psychological Well-Being Scale in the experimental group in the pre-test and post-test (p <0.05). There were time-dependent changes in terms of fatigue severity; the differences in the post-test mean scores (mean of 4.36) of the nurses in the control group were not statistically significant (p>0.05). Conclusions: Yoga is an effective method for reducing pain and creating a purpose in life. It has a positive effect on pain and psychological well-being. Nurses can thus practice yoga effectively for their own health.
Amaç: Bu çalışma, yeni mezun hemşirelerin klinik hazırlık düzeyleri ve bu hazırlığı etkileyen faktörleri araştırmak amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı kesitsel çalışma olan araştırma verileri yeni mezun hemşirelerin klinik hazırlık düzeyini ölçmek amacıyla geliştirilmiş, “Hemşirelik Uygulama Hazırlık Ölçeği” ve Kişisel Bilgi Formu ile toplanmıştır. Araştırma, Türkiye'deki yeni mezun hemşirelere yönelik sosyal medya platformlarında paylaşılan çevrimiçi anket aracılığıyla gerçekleştirilmiş ve 437 yeni mezun hemşirenin katılımı sağlanmıştır. İstatistiksel analiz için, Shapiro-Wilk testi ile desteklenen, Bağımsız Örneklem t-testi, ANOVA ve Pearson korelasyonu gibi parametrik testler kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmada, hemşirelerin "Hemşirelik Uygulama Hazırlık Ölçeği" 111.41 puan ortalaması ile yüksek düzeyde belirlenmiştir. Katılımcıların “Hasta Merkezlilik”, “Öz Kontrol” ve “İşbirlikçi Kişilerarası İlişkiler” alt boyutlarında puan ortalmaları yüksek düzeyde bulunmuştur. Bununla birlikte katılımcılar “Klinik Yargılama ve Hemşirelik Performansı” alt boyutunda orta düzeyde puan ortalamasına ve “Mesleki Davranışlar” alt boyutunda düşük düzeyde puan ortalamasına sahip olduğu bulunmuştur. Hemşirelerin çalışma sürelerine göre ölçek puan ortalamalarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmuş olup hemşirelerin çalışma süreleri arttıkça puan ortalamalarında artış olduğu belirlenmiştir. Sonuç: Bu çalışmada, eğitim sürecinde elde edilen akademik başarının, hazır olma düzeyinin ve çalışma süresinin profesyonel hazırlığı doğrudan etkilediği gözlemlenmiştir. Ancak hemşirelik performanslarının ve profesyonel davranışlarının geliştirilmesi gerekmektedir. Bu doğrultuda hemşirelik öğrencilerinin eğitim sürecinde mesleğe hazırlık, performans ve davranış ölçütlerinin belirlenip bunları artırmaya yönelik uygulamaların güçlendirilmesi, ayrıca bu ölçütlerin mezuniyet sonrası destekleyici programlarla uyumlaştırılarak uygulanması önerilmektedir.
Aim: This study was conducted to investigate the clinical preparation levels of newly graduated nurses and the factors that affect this preparation. Method: This research, which is a descriptive cross-sectional study, was developed to measure the clinical preparation levels of new graduate nurses, and the data was collected with the "Nursing Practice Readiness Scale" and Personal Information Form. Research was conducted through an online survey shared on social media platforms for newly graduated nurses in Türkiye and 437 newly graduated nurses participated. For statistical analysis, parametric tests such as the Independent Sample t-test, ANOVA, and Pearson correlation, supported by the Shapiro-Wilk test were used. Results: In this study, the nurses' "Nursing Practice Readiness Scale" was at a high level with an average score of 111.41. Participants' average scores in subdimensions of "Patient-Centeredness", "Self-Control" and "Collaborative Interpersonal Relations" were found to be at a high level. However, it was found that participants had a medium-level average score in subdimension of "Clinical Judgment and Nursing Performance" and a low-level average score in subdimension of "Professional Behaviors". A statistically significant difference was found in the mean scale scores of the nurses according to their working hours. It was determined that the mean scores of the nurses increased as their working hours increased. Conclusion: In this study, it was observed that academic success, level of readiness, and working time directly affect professional preparation during the education process. However, nursing performance and professional behaviors need to be improved. In this regard, it is recommended that preparation, performance, and behavior criteria for the profession be defined during the education process of nursing students, increased by strengthened practices, and implemented through post-graduation supportive programs.
Amaç: Bu araştırma, hemşire yöneticilerinin önderlik davranışları ile yoğun bakım ünitesinde çalışan hemşireler arasındaki iş birliği ilişkisini incelemeyi amaçlamıştır. Yöntem: Tanımlayıcı-kesitsel araştırma tasarımda, bir üniversiteye bağlı üç özel hastanedeki 127 yoğun bakım hemşiresi ile gerçekleştirilmiştir. Verilerin analizinde; tanımlayıcı testler, korelasyon analizi ve doğrusal regresyon analizi kullanılmıştır. Çalışma, etik komite tarafından onaylanmış olup çalışmanın raporlandırılmasında kesitsel çalışmalar için STROBE beyanı yönergeleri izlenmiştir. Bulgular: Görev odaklı önderlik, hemşireler arasında iş birliğinin en güçlü belirleyicisi olarak ortaya çıkarken, sırasıyla, değişim odaklı ve çalışan odaklı önderlik, sorun çözme ve paylaşılan süreç alt ölçekleri için en zayıf belirleyiciler olmuştur. Kontrol değişkenleri arasında, erkek olmak ve daha az mesleki deneyime sahip olmak, hemşire-hemşire iş birliğini olumsuz etkilemiştir. Sonuç: Bu araştırmanın sonuçları, yoğun bakım hemşirelerinin algılanan önderlik davranışlarını iyileştirmeleri ve işbirlikçi çalışma ortamlarını desteklemeleri için değerli bilgiler sağlamaktadır. Görev odaklı önderlik ve mentorluk programları, iş birliğini artırırken, cinsiyete duyarlı eğitim ve iş yükü stratejileri yoğun bakım ünitesindeki ekip çalışmasını iyileştirebilir. Gelecekteki araştırmalarda, uluslararası karşılaştırmalara ve uzun dönemli önderliğin etkilerine odaklanması önerilebilir.
Aim: This study aimed to determine the relationship between nurse managers’ leadership behaviors and nurse-nurse collaboration among intensive care unit nurses. Method: A descriptive, cross-sectional study was conducted with 127 intensive care unit nurses in three private hospitals affiliated with a university. Descriptive tests, correlation analysis, and linear regression analysis were used. An ethics committee approved this study, and the STROBE Statement guidelines for cross-sectional studies were followed. Results: Task-oriented leadership emerged as the strongest predictor of collaboration among nurses. Change-oriented and employee-oriented leadership were the weakest predictors of the problem-solving and shared process subscales, respectively. Among the control variables, being male and having less professional experience had a negative impact on nurse-nurse collaboration. Conclusion: This study's results provide valuable information for nurse managers to improve their leadership behaviors as perceived by critical care nurses, and foster collaborative work environments. Task-oriented leadership and mentoring programs enhance collaboration, while gender-sensitive training and workload strategies improve ICU teamwork. Future research should focus on international comparisons and the effects of long-term leadership.
Amaç: Bu çalışma, çocuk hastanesinde görevli hemşirelerde empati ve duygusal zeka arasındaki ilişkiyi ve mesleki deneyim, çalışma ortamı memnuniyeti ve ebeveynlik gibi temel etki etmenlerini incelemektedir. Yöntem: 21 Mart - 1 Mayıs 2019 tarihleri arasında iki çocuk hastanesinde görev yapan 387 çocuk hemşiresiyle tanımlayıcı, kesitsel bir çalışma gerçekleştirilmiştir. Veriler, ‘Hemşire Tanıtım Formu, Jefferson Empati Ölçeği Öğrenci Versiyonu (JSE-S) ve Kısa Form Duygusal Zeka Özellikleri Anketi (TEIQue-SF)’ kullanılarak toplanmıştır. Verilerin analizinde; Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis, Spearman korelasyonu ve aşamalı regresyon analizleri yapılmıştır. Bulgular: JSE’nin perspektif alma alt boyutu ile TEIQue’nin iyi oluş ve duygusallık alt boyutları arasında zayıf fakat anlamlı olumlu bir ilişki bulunmuştur. Ancak toplam JSE ve TEIQue puanları arasında ilişki saptanmamıştır. Regresyon analizi, çocuk sahibi olmanın JSE puanını 81.104, TEIQue puanını ise 4.482 artırdığını göstermiştir. Mesleki deneyim ve iş ortamı memnuniyeti de önemli belirleyiciler olarak bulunmuştur. Sonuç: Toplam empati ve duygusal zeka puanları arasında doğrudan bir ilişki bulunmasa da bazı alt boyutlarda anlamlı ilişkiler saptanmıştır. Ebeveynlik ve mesleki deneyim bu özellikleri şekillendirmektedir. Duygusal zeka, aile merkezli bakım ve işyeri desteğine yönelik eğitim programları, hemşirelerin empati ve duygusal zekasını geliştirerek hasta sonuçlarını ve iş doyumunu artırabilir.
Aim: This study examined the relationship between empathy and emotional intelligence in pediatric nurses and key influencing factors, such as professional experience, work environment satisfaction, and parenthood. Method: A descriptive, cross-sectional study was conducted with 387 pediatric nurses from two children's hospitals between March 21 and May 1, 2019. Data were collected using the Nurse Descriptive Characteristics Form, the Jefferson Empathy Scale Student Version (JSE-S), and the Trait Emotional Intelligence Questionnaire-Short Form (TEIQue-SF). Statistical analyses included Mann-Whitney U, Kruskal-Wallis, Spearman’s correlation, and stepwise regression. Results: A weak but significant positive correlation was found between the JSE subdimension Perspective Taking and the TEIQue subdimensions Well-Being and Emotionality. However, total JSE and TEIQue scores showed no correlation. Regression analysis revealed that having children increased JSE scores by 81.104 points and TEIQue scores by 4.482 points. Professional experience and work environment satisfaction were also key determinants. Conclusion: While total empathy and emotional intelligence scores were not directly correlated, specific subdimensions showed significant relationships. Parenthood and professional experience were factors shaping these attributes. Training programs on emotional intelligence, family-centered care, and workplace support may enhance these qualities, improving patient outcomes and nurse satisfaction.
Amaç: Çalışmanın amacı; kadınların doğum sürecine ilişkin memnuniyetlerinin ve etkileyen değişkenlerin değerlendirilmesidir. İkincil amaç ise kadınların doğum eyleminde görev alan doktor, ebe ve hemşirelere yönelik memnuniyet durumlarının değerlendirilmesidir. Yöntem: Kesitsel ve tanımlayıcı bu çalışmaya vajinal yolla doğum yapmış 200 kadın dahil edilmiştir. Araştırma bir eğitim-araştırma hastanesinde Ağustos 2020 - Ocak 2021 tarihleri arasında yapılmıştır. Veriler; Sosyo-demografik ve Obstetrik Özellikler Formu, Sağlık Ekibi Üyelerine Yönelik Memnuniyet Formu, Doğum Memnuniyet Ölçeği (DMÖ) ve VAS kullanılarak yüz yüze görüşme yöntemiyle toplanmıştır. Verilerin analizinde SPSS 22.0 programı kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların DMÖ puan ortalaması 108,20 (17,48 bulunmuştur. Hemşire/Ebe uygulamaları memnuniyet puanı 9,26 (SS=1,30), doktor uygulamaları memnuniyet puanı ise 9,12 (SS=1,64)’tür. Doğum memnuniyeti ile hemşire/ebe ve doktor memnuniyetleri arasında anlamlı, orta düzeyde pozitif korelasyon saptanmıştır (p<0,05). Sosyo-demografik ve obstetrik değişkenler ile memnuniyet düzeyleri arasında anlamlı bir fark belirlenmemiştir. Sonuç: Doğum sürecinde kadına yönelik saygılı, destekleyici ve bilgilendirici yaklaşımın memnuniyeti artırdığı görülmektedir. Bu nedenle, kadın merkezli güçlendirici bakım modellerinin geliştirilmesi önerilmektedir.
Objective: The aim of the study is to evaluate women's satisfaction with the birth process and the affecting variables. The secondary aim is to evaluate women's satisfaction with doctors, midwives and nurses who take part in labor. Method: This cross-sectional and descriptive study included 200 women who gave birth vaginally. The study was conducted in a training and research hospital between August 2020 and January 2021. Data were collected using the Socio-demographic and Obstetric Characteristics Form, Satisfaction Form for Healthcare Team Members, Birth Satisfaction Scale (DME) and VAS via face-to-face interviews. SPSS 22.0 program was used in the analysis of the data. Results: The participants' DME score average was found to be 108.20 (SD=17.48). The satisfaction score for nurse/midwife practices was 9.26 (1.30, and the satisfaction score for doctor practices was 9.12 (SD=1.64). A significant, moderately positive correlation was found between birth satisfaction and nurse/midwife and doctor satisfaction (p<0.05). No significant difference was found between socio-demographic and obstetric variables and satisfaction levels. Conclusion: It is observed that a respectful, supportive and informative approach towards women during the birth process increases satisfaction. Therefore, it is recommended to develop women-centered empowering care models.
Amaç: Bu çalışma, hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamalara yönelik tutumlarının algılanan stres, biyo-psiko-sosyal yanıt ve stresle baş etme davranışlarına olan etkisini ve aralarındaki ilişki düzeyini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Yöntem: Kesitsel, tanımlayıcı ve ilişkisel tipte tasarlanmış olan araştırmanın evrenini Türkiye’nin doğusundaki iki devlet üniversitesinde öğrenim gören hemşirelik bölümü öğrencileri oluşturmuş olup araştırma 403 hemşirelik öğrencisinin katılımı ile tamamlanmıştır. Veriler, ‘Öğrenci Tanıtım Formu, Hemşirelik Öğrencileri için Klinik Uygulamalara Yönelik Tutum Ölçeği (HÖKUYTÖ) Hemşirelik Öğrencileri için Algılanan Stres Ölçeği (HÖASÖ), Biyo-psiko-sosyal Cevap Ölçeği (HÖBCÖ) ve Stresle Baş Etme Davranışları Ölçeği’ (HÖSBDÖ) kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Araştırmada HÖKUYTÖ toplam puan ortalaması 88,43 (SS=20,18), HÖASÖ toplam puan ortalaması 59,55 (SS=21,62), HÖBCÖ toplam puan ortalaması 36,18 (SS=17,26), HÖSBDÖ toplam puan ortalaması 39,30 (SS=9,54) olarak saptanmıştır. Araştırmada klinik uygulamalara yönelik tutum toplam puanı ile hemşirelik öğrencilerinin algılanan stres, biyo-psiko-sosyal yanıt ve stresle baş etme davranışı toplam puanları arasında yönde ve orta düzeyde anlamlı bir ilişki belirlenmiştir. Klinik uygulamalara yönelik tutumun bir birim artmasının, biyo-psiko-sosyal yanıt değişkeninin 0,180 puan düşmesine neden olduğu (B=-0,180; p<0,001) bulunmuştur. Sonuç: Araştırmada, hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamalara yönelik tutum toplam puanı ile hemşirelik öğrencilerinin algılanan stres, biyo-psiko-sosyal yanıt ve stresle baş etme davranış düzeyleri arasında olumsuz bir ilişki olduğu saptanmıştır. Hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamalara yönelik tutum puanı arttıkça, biyo-psiko-sosyal yanıtın azalabileceği sonucuna ulaşılmıştır.
Objective: This study was conducted to determine the effect of nursing students' attitudes towards clinical practice on perceived stress, bio-psycho-social response and coping behaviors and the level of relationship between them. Methods: This study was cross-sectional, descriptive and correlational. The population of the study consisted of nursing students actively studying in two state universities located in the east of Turkey. The study was completed with the participation of 403 nursing students. Data were collected using the Student Identification Form, Attitudes Towards Clinical Practice Scale for Nursing Students (ATCPSNS), Perceived Stress Scale for Nursing Students (PSSNS), Bio-psycho-social Response Scale for Nursing Students (BRSNS) and Stress Coping Behaviors Scale (SCBSNS). Results: In the study, the mean total score of the ATCPSNS was 88.43 (SD=20.18), the mean total score of the PSSNS was 59.55 (SD=21.62), the mean total score of the BRSNS was 36.18 (SD=17.26), and the mean total score of the SCBSNS was 39.30 (SD=9.54). In the study, a negative and moderately significant relationship was found between the total score of attitudes towards clinical practice and the total scores of perceived stress, bio-psycho-psycho-social response and coping behaviors with stress of nursing students. A one-unit increase in the attitude toward clinical practice was found to significantly predict a 0,180-point decrease in the biopsychosocial response score (B = -0.180; p<0.001), indicating a negative linear relationship between the two variables. Conclusion: The study found a negative relationship between nursing students' total score of attitudes towards clinical practice and their perceived stress, bio-psycho-social responses, and coping behavior levels. It was concluded that as the attitude of nursing students towards clinical practices increases, the effect of bio-psycho-social response may decrease.
Amaç: Afetler sonrası sağlık hizmetlerine olan talep artmakta ve hemşireler sağlık hizmet sunumunda önemli görevler üstlenmektedir. Deprem gibi doğal afetler hemşirelerin sunmuş olduğu sağlık bakım kalitesini olumsuz etkileyebilmektedir. Bu çalışmada 6 Şubat 2023 depremini yaşamış ve bu bölgede görev yapan hemşirelerin yaşadıkları sorunlar, hemşireliğin geleceğine ilişkin görüşleri, depremin hemşireliğe etkisini ve hemşirelerin duygularını anlamak amaçlanmıştır. Yöntem: Bu nitel çalışma Eylül 2023 tarihinde deprem bölgesinde görev yapmış ve yapmaya devam eden 7 hemşire ile yürütülen fenomolojojik bir çalışmadır. Veriler, 4 sorudan oluşan yarı yapılandırılmış soru formu kullanılarak toplandı. Verilerin analizinde betimsel ve içerik analizi yapıldı. Bulgular: Katılımcıların deprem bölgesinde sağlık hizmeti sunarken kaynak yetersizliği, fiziki ortam yetersizliği, koordinasyon ve iletişim eksikliği, hijyen sorunları ve güvenlik sorunu yaşadıkları belirlendi. Hemşireler öncelikli olarak kaynak eksikliği ve hijyen sorunlarının giderilmesi gerektiğini ifade etmiştir. Gelecekte insan gücü eksikliği olacağı düşüncesiyle kaygı yaşamaktadır. Hissettikleri duygular sorulduğunda hemşirelerde kaygı, umutsuzluk, korku, panik ve yalnızlık gibi olumsuz duygular temasına ulaşılmıştır. Sonuç: Deprem bölgesinde sağlık hizmeti sunan hemşireler çeşitli yetersizlikler ve eksiklikler yaşamış, kaygı ve umutsuzluk gibi olumsuz duygular hissetmiştir. Bu durum, bakım kalitesini olumsuz etkileyebileceği için hemşirelerin desteklenmesi ve sağlık hizmetlerinin iyileştirilmesi gerekmektedir.
Aim: The demand for health services increases after disasters, and nurses assume essential roles in health service delivery. Natural disasters such as earthquakes can negatively affect the quality of nurses' health care. This study aimed to understand the problems experienced by nurses who experienced the February 6, 2023 earthquake and worked in this region, their views on the future of nursing, the impact of the earthquake on nursing and the feelings of nurses. Method: This qualitative study is a phenomenological study conducted with seven nurses working in the earthquake zone in September 2023. Data were collected using a semi-structured questionnaire of 4 questions. Descriptive and content analysis were used to analyse the data. Results: It was determined that the participants experienced a lack of resources, a lack of physical environment, a lack of coordination and communication, hygiene problems, and security problems while providing health services in the earthquake zone. Nurses primarily stated that lack of resources and hygiene problems should be eliminated. They are concerned that there will be a lack of workforce in the future. When asked about the emotions they felt, the theme of negative emotions such as anxiety, hopelessness, fear, panic and loneliness was reached. Conclusion: Nurses providing healthcare services in the earthquake zone experienced various inadequacies and deficiencies and felt negative emotions such as anxiety and hopelessness. Since this situation may negatively affect the quality of care, nurses should be supported, and health services should be improved.
Amaç: Bu çalışmada, hemşirelerin çalışma ortamında karşılaştıkları risklere yönelik tutumlarını etkileyen etmenlerin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı tipteki bu çalışma bir kamu, üniversite ve özel hastanede çalışan 287 hemşire ile yürütülmüştür. Veriler, “Kişisel Bilgi Formu” ve “Hemşirelerin Çalışma Ortamındaki Risklere Karşı Tutum Ölçeği” kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Hemşirelerin çalışma ortamındaki riskleri önlemeye yönelik olumlu tutuma sahip oldukları bulunmuştur. Yapılan analizler hemşirelerin riske yönelik tutumlarının kurum türü, meslekte çalışma yılı, etkilenme, çalışma düzeni, kurum bazında ve çalışılan birime özgü risklere ilişkin eğitim alma durumlarından etkilendiğini göstermiştir. Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları, hemşirelerin çalışma ortamında risk önlemeye yönelik tutumlarının bireysel ve örgütsel etmenlerden etkilendiğini göstermektedir.
Aim: The aim of this study was to examine the factors affecting nurses' attitudes towards the risks they face in the work environment. Method: This descriptive study was conducted with 287 nurses working in a public, university and private hospital. Data were collected using the "Personal Information Form" and the “Nurses’ Attitudes Toward Work Environment Risks Scale”. Results: It was found that nurses had positive attitudes towards preventing risks in the work environment. Analyses showed that nurses' attitudes towards risks were affected by the type of institution, years of working in the profession, affected, working schedule and receive training on general risks in the organization and risks specific to the unit they work in. Conclusion: The results of this study show that nurses' attitudes towards risk prevention in the work environment are affected by individual and organizational factors.
Amaç: Bu araştırmada, kamu hastanelerinin ve özel hastanelerin magnet (mıknatıs) hastane olma özelliklerinin belirlenmesi, teknik performanslarının ölçülmesi ve magnet olma özelliklerinin teknik performansları üzerindeki etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı ve ilişkisel tipteki araştırma, Ağustos 2023-Mart 2024 tarihleri arasında Ankara İlinde faaliyet gösteren 24 kamu, 21 özel hastane ve söz konusu hastanelerde görev yapan hemşireler ile gerçekleştirilmiştir. Hemşirelerden elde edilen veriler, Tanıtıcı Bilgi Formu ve Magnet Hastane Özellikleri Ölçeği aracılığıyla, hastanelerden elde edilen veriler ise Ankara İl Sağlık Müdürlüğü aracılığıyla elde edilmiştir. Verilerin analizinde, tanımlayıcı istatistikler, Mann Whitney U testi, veri zarflama analizi ve basit doğrusal regresyon analizlerinden yararlanılmıştır. Bulgular: Katılımcı hemşirelerin %80,7’si kadın, %68’i lisans mezunu olup hastanelerin, Magnet Hastane Özellikleri Ölçeği kamu hastane ortalamaları 2,37 ve özel hastanelerin ortalaması 2,46 olarak belirlenmiştir. Teknik performans kamu hastaneleri etkinlik puan ortalaması 0,63 iken, özel hastanelerin 0,78 olarak saptanmıştır. Hastanelerin magnet hastane olma özelliklerinin ve teknik performanslarının hastane statüsü değişkeni açısından anlamlı farklılık gözlemlenmiştir. Magnet hastane özelliklerinin teknik performansları üzerinde anlamlı, pozitif ve doğrusal bir etkisinin olduğu belirlenmiştir. Sonuç: Kamu ve özel hastanelerin magnet hastane özelliklerinin düşük düzeyde olduğu, ancak özel hastanelerin kamu hastanelerine göre magnet özelliklerinin daha yüksek olduğu ve özel hastanelerin teknik performans etkinlik ortalama puanlarının, kamu hastaneleri teknik performans etkinlik puanlarına göre daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bununla birlikte hastanelerin, magnet hastane özellikleri arttıkça, teknik performans etkinliklerinin de arttığı sonucuna ulaşılmıştır.
Aim: This study aimed to determine the magnet hospital characteristics of public and private hospitals, to measure their technical performance and to determine the effect of magnet characteristics on their technical performance. Method: The descriptive and relational type of research was conducted between August 2023 and March 2024 with 24 public and 21 private hospitals operating in Ankara Province and nurses working in these hospitals. The data obtained from the nurses were obtained through the Introductory Information Form and the Magnet Hospital Characteristics Scale (EOM II), and the data obtained from the hospitals were obtained through the Ankara Provincial Health Directorate. Descriptive statistics, Mann Whitney U test, data envelopment analysis and simple linear regression analysis were used in the analysis of the data. Results: According to results, 80.7% of the nurses were female, 68% were undergraduates, and the average of the Magnet Hospital Characteristics Scale for the hospitals was determined as 2.37 for public hospitals and 2.46 for private hospitals. The average technical performance efficiency score for public hospitals was determined as 0.63, while it was determined as 0.78 for private hospitals. A significant difference was observed in terms of the hospital status variable in terms of the magnet hospital characteristics and technical performance of the hospitals. It was determined that the magnet hospital characteristics had a significant, positive and linear effect on their technical performance. Conclusion: It was concluded that the magnet hospital characteristics of public and private hospitals were at a low level, but the magnet characteristics of private hospitals were higher than public hospitals and the technical performance efficiency scores of private hospitals were higher than public hospitals. However, it was concluded that as the magnet hospital characteristics of hospitals increased, their technical performance efficiency also increased.
Amaç: Bu araştırma bir üniversite hastanesinde çalışan X ve Y kuşağı hemşirelerin örgütsel bağlılıklarının değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Bu araştırma bir üniversite hastanesinde, çalışmaya katılmaya gönüllü 242 hemşire ile Ekim-Aralık 2020 tarihleri arasında yapıldı. Tanımlayıcı tipte yapılan araştırmada veriler literatür doğrultusunda geliştirilen "Birey Tanıtım Çalışma Özellikleri Formu” ve “Örgütsel Bağlılık Ölçeği” ile toplandı. Verilerin analizinde uygun istatiksel yöntemler kullanıldı ve p<0.05 olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya katılan hemşirelerin yaş ortalamasının 33,1 (SS=7,81) olduğu, çoğunluğun kadın (%82,6), lisans mezunu (%81,8) olduğu ve mesleklerine bağlı olduklarını düşündükleri (%82), bununla beraber katılımcıların çoğunun da Y kuşağı (%60) olduğu belirlendi. Sonuç: Bu araştırma sonucuna göre hemşirelerin örgütsel bağlılık düzeylerinin orta düzeyde olduğu, X ve Y kuşağının örgütsel bağlılık puan ortalamaları arasında anlamlı bir fark olmadığı, ancak normatif bağlılık boyutunda Y kuşağı ortalamasının daha yüksek olduğu ve kuşaklar arasındaki normatif bağlılık puan ortalamalarında anlamlı farklılık olduğu saptandı. Yöneticilerin hemşirelerin örgütsel bağlılığını arttıran kurum politikası ve stratejileri belirlemesi ve uygulaması önerilir.
Aim: This study was conducted to evaluate the organizational commitment of Generation X and Y nurses working in a university hospital. Method: This study was conducted in a university hospital between October and December 2020 with 242 nurses who volunteered to participate in the study. In the descriptive type of research, data were collected with the "Individual Introduction Form" and "Organizational Commitment Scale" developed in line with the literature. Appropriate statistical methods were used in the analysis of the data and p<0.05 was accepted. Results: It was determined that the average age of the nurses participating in the study was 33.1 (SD=7,81), the majority were female (82.6%), had a bachelor's degree (81.8%) and thought they were committed to their profession (82%), and most of the participants were from Generation Y (60%). Conclusion: According to the results of this research, the organizational commitment levels of nurses were medium, there was no significant difference between the organizational commitment score averages of Generation X and Y, but the average of Generation Y was higher in the normative commitment dimension and a significant difference was found in the normative commitment score averages between generations. It can be recommended that managers determine and implement institutional policies and strategies that increase the organizational commitment of nurses.
Amaç: Bu çalışmada hemşirelerin kalite algısıyla bireysel iş performansı arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlandı. Yöntem: İlişki arayıcı kesitsel tipteki çalışma bir üniversite hastanesinde 1197 hemşire ile yürütüldü. Örneklem, demografik form, Kalite Algısı Ölçeği ve Bireysel İş Performansı Ölçeğini dolduran 301 gönüllüden oluşmaktadır. Tanımlayıcı istatistikler SPSS kullanılarak analiz edildi. Bulgular: Kalite Algısı ve Bireysel İş Performansı puanları arasında anlamlı pozitif korelasyon bulundu (p<0,001). Lisansüstü eğitim almış hemşirelerin kalite algısı puanları önlisans/lisans mezunlarına göre daha yüksekti (p<0,01) ve iş performansı puanları da önlisans/lisans ve lise mezunlarına göre daha yüksekti (p<0,01). İşinden memnun olan hemşirelerin hem kalite algısı hem de iş performansı puanları daha yüksektir (p<0,05). Biriminden memnun olanların kalite algısı puanları daha yüksek olmakla birlikte, iş performansında anlamlı bir fark gözlenmedi (p>0,05). Sonuç: Hemşirelerin kalite algısının artması, bireysel iş performanslarını ve sağlık hizmetlerinin genel etkinliğini olumlu yönde etkileyebilir. Çalışma ortamının iyileştirilmesi, kalite yönetimi süreçlerine aktif katılımın teşvik edilmesi ve motivasyonu artırmaya yönelik stratejiler geliştirilmesi önerilmektedir.
Aim: This study aimed to investigate the relationship between nurses' perceptions of quality and individual job performance. Method: A cross-sectional study was conducted in a university hospital with 1197 nurses. The sample consisted of 301 volunteers who completed the demographic form, the quality perception scale and the individual job performance scale. Descriptive statistics were analysed using SPSS. Results: A significant positive correlation was found between quality perception and individual job performance scores (p<0.001). The quality perception scores of nurses with postgraduate education were higher than those with associate/bachelor’s degrees (p<0.01) and their job performance scores were higher than those with associate/bachelor and high school degrees (p<0.001). Nurses who were satisfied with their jobs had higher quality perception and job performance scores (p<0.05). Although those who were satisfied with their unit had higher quality perception scores, no significant difference was observed in job performance (p>0.05). Conclusion: Increasing nurses' perceptions of quality can positively affect their individual job performance and the overall effectiveness of health services. It is recommended to improve the work environment, encourage active participation in quality management processes and develop strategies to increase motivation.
Amaç: Bu araştırmada cerrahi hemşirelerin meslektaş dayanışmalarının iş yaşam kalitesi üzerindeki etkisi incelenmiştir. Yöntem: Çalışma, 209 cerrahi hemşiresi ile gerçekleştirilmiştir. Veriler ‘‘Hemşirelerde Meslektaş Dayanışması Ölçeği (HMDÖ)’’ ve ‘‘Hemşirelik İş Yaşam Kalitesi Ölçeği (HİYKÖ)’’ aracılığıyla toplanmıştır. Analizlerde Pearson korelasyon testi ve çoklu regresyon yöntemleri kullanılmış, anlamlılık düzeyi %95 güven aralığında (p<0,05) değerlendirilmiştir. Bulgular: HMDÖ toplam puan ortalaması 97,01 (SS=8,33), HİYKÖ toplam puan ortalaması ise 142,61 (SS=14,41) olarak bulunmuştur. Meslektaş dayanışmasının iş yaşam kalitesi üzerinde istatistiksel olarak anlamlı ve olumlu etkisi saptanmıştır. Duygusal dayanışma (r=0,49; p<0,05), akademik dayanışma (r=0,58; p<0,05) ve mesleki dayanışma (r=0,51; p<0,05) puanları ile iş yaşam kalitesi puanı arasında pozitif yönde anlamlı ilişkiler belirlenmiştir. Buna karşılık, dayanışmaya ilişkin olumsuz düşünceler puanı ile iş yaşam kalitesi arasında negatif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur (r=-0,20; p<0,05). Sonuç: Araştırma bulguları, meslektaş dayanışması arttıkça cerrahi hemşirelerin iş yaşam kalitesinin de yükseldiğini göstermektedir.
Aim: This study aimed to examine the effect of collegial solidarity on the quality of work life among surgical nurses. Method: The research was conducted with 209 surgical nurses. Data were collected using the “Nurse Collegial Solidarity Scale (NCSS)” and the “Nursing Work Life Quality Scale (NWLQS).” Pearson correlation and multiple regression analyses were applied, and the significance level was set at a 95% confidence interval (p<0.05). Results: The mean score of the NCSS was 97.01 (SD=8.33), while the mean score of the NWLQS was 142.61 (SD=14.41). Collegial solidarity was found to have a statistically significant and positive effect on work life quality. Significant positive correlations were identified between emotional solidarity (r=0.49; p<0.05), academic solidarity (r=0.58; p<0.05), professional solidarity (r=0.51; p<0.05), and work life quality. Conversely, a negative correlation was determined between negative perceptions of solidarity and work life quality (r=-0.20; p<0.05). Conclusion: The findings indicate that as collegial solidarity increases, the quality of work life of surgical nurses also improves.
Amaç: Araştırma, Kütahya ilindeki kamu hastanelerinde görev yapan hemşirelerin yetki ve özerkliklerini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Yöntem: Nicel araştırma yöntemlerinden tanımlayıcı ve yordayıcı tasarım kullanılarak yürütülmüş ve 312 hemşire katılmıştır. Veriler, “Tanımlayıcı ve Mesleki Bilgi Formu” ile “Hemşirelik Yetki ve Özerklik Ölçeği” kullanılarak toplanmıştır. Verilerin tanımlayıcı betimsel istatistikleri (yüzde, frekans, ortalama, standart sapma, medyan, minimum ve maksimum), t-testi, ANOVA testi, Mann Whitney U testi, Kruskal Wallis H testi, Pearson korelasyonu ve çoklu doğrusal regresyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Kadın hemşirelerin yetki ve özerklik algı düzeylerinin, erkeklerden anlamlı derecede yüksek olduğu saptanmıştır (p<0,0,5). Mesleki tecrübesi 1-5 yıl olan hemşirelerin, 16 yıl ve üzeri tecrübesi olanlara göre yetki ve özerklik algı boyutu yüksek düzeyde belirlenmiştir. Hemşirelerin hemşirelik yetki ve özerklik ölçeği toplam puanlarındaki değişimin %12,1’i cinsiyet, eğitim düzeyi, mesleki tecrübe, hemşirelik görevi, komite ve dernek üyeliği, mesleki özerklik eğitimi, özerk uygulamalar, kurumun özerk davranışı desteklemesi, yasa ve yönetmelikler hakkındaki bilgisi, eğitimi ve yeterliliği hakkındaki düşünceler açıklamaktadır (R²=0,121). Ayrıca, cinsiyet (kadın), mesleki tecrübe (1-5 yıl), çalışılan hastane (üniversite hastanesi), komite üyeliği ve yasa ve yönetmelikler ile ilgili eğitim alma, hemşirelerin yetki ve özerklik algılarını etkileyen faktörlerdir (p<0,05). Sonuç: Hemşirelerin hemşirelik yetki ve özerklik ölçeği toplam puan ortalamasının orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Hemşirelerin mesleki yetkinliklerini artıracak sürekli eğitim programları ile güncel sağlık uygulamalarını öğrenmeleri sağlanmalıdır. Hemşireler yöneticiler tarafından desteklenmelidir. Hemşirelerin çalışma alanlarında özerklik sağlayacak hukuki düzenlemeler yapılmalı, profesyonel sınırları belirlenmeli ve yasal hakları güçlendirilmelidir. Bu öneriler, hemşirelerin mesleki yetki ve özerkliklerini artıracaktır.
Aim: The study was conducted to examine the authority and autonomy of nurses working in public hospitals in Kütahya. Methods: It was conducted using a descriptive and predictive design from quantitative research methods and 312 nurses participated. Data were collected using the “Descriptive and Occupational Information Form” and “Nursing Authority and Autonomy Scale”. Descriptive descriptive statistics (percentage, frequency, mean, standard deviation, median, minimum and maximum), t-test, ANOVA test, Mann Whitney U test, Kruskal Wallis H test, Pearson correlation and multiple linear regression analysis were used. Results: It was found that the level of authority and autonomy perception of female nurses was significantly higher than that of males (p<0.05). The authority and autonomy perception dimension of nurses with 1-5 years of professional experience was determined at a higher level than those with 16 years or more experience. Gender, education level, professional experience, nursing position, committee and association membership, professional autonomy training, autonomous practices, autonomous practices, institution's support for autonomous behavior, knowledge, training and competence about laws and regulations explain 12.1% of the change in the total scores of the nursing authority and autonomy scale (R²=0.121). ender (female), professional experience (1-5 years), hospital of employment (university hospital), committee membership and receiving training on laws and regulations were the factors affecting nurses' perceptions of authority and autonomy (p<0.05). Conclusion: It was determined that the mean total score of the nursing authority and autonomy scale of the nurses was at a moderate level. It should be ensured that nurses learn current health practices through continuing education programs that will increase their professional competencies. Nurses should be supported by managers. Legal arrangements should be made to provide autonomy in nurses' work areas, professional boundaries should be determined and their legal rights should be strengthened. These recommendations will increase the professional authority and autonomy of nurses.
Amaç: Bu çalışma, hemşirelik lisans eğitimi alan öğrencilerin diğer sağlık bölümü (ebelik, ergoterapi ve fizyoterapi) öğrencilerine göre finansal okuryazarlık düzeylerinin incelenmesi ve öğrencilerin finansal okuryazarlık düzeylerini etkileyen etmenlerin araştırılması amacıyla tanımlayıcı-ilişkisel tasarımda yapılmıştır. Yöntem: Araştırmanın örneklemini, Türkiye'de sağlık alanında lisans eğitimi alan toplam 369 öğrenci oluşturmaktadır. Öğrencilerin %59,6’sı hemşirelik, %19,5’i ebelik, %11,9’u ergoterapi ve %9,0’ı fizyoterapi bölümlerinde öğrenim görmektedir. Veriler Google Form aracılığıyla toplanmıştır. Veri toplama araçları, ‘Öğrenci Bilgi Formu ve Finansal Okuryazarlık Davranış ve Tutum Ölçeği’ oluşmaktadır. Verilerin analizinde; ikiden fazla bağımsız grup arasında fark olup olmadığını incelemek için tek yönlü varyans analizi (ANOVA), grup puanlarını karşılaştırmak için t testi, değişkenler arasındaki ilişkiyi incelemek için korelasyon analizi ve örneklem gücünü hesaplamak için G-Power programı kullanılmıştır. Bulgular: Bütün öğrencilerin Finansal Okuryazarlık Davranış ve Tutum Ölçeği puanı 3,39 (SS=0,50) iken hemşirelik öğrencilerinin puan ortalaması ise 3,51 (SS=0,49) bulunmuştur. Öğrencilerin finansal okuryazarlık puanı ile sınıf, cinsiyet, istihdam ve bölüm değişkenleri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler bulunmuştur (p<.05). Hemşirelik ve ergoterapi öğrencilerinin finansal okuryazarlıkları ebelik bölümünden istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek saptanmıştır (p<.05). Öğrencilerin %4,9'u finansal okuryazarlık dersi aldığını ve %71,8'i sağlık ekonomisi dersi almak istediğini belirtmiştir. Sonuç: Hemşirelik öğrencilerinin finansal okuryazarlık düzeyleri diğer bölümlere göre daha yüksek bulunmuş olup ortalamanın üstündedir. Genel olarak sağlık bölümündeki öğrencilerin finansal okuryazarlık düzeylerinin ise ortalamanın biraz üstünde olduğu belirlenmiştir. Hemşirelik ve diğer sağlık bölümü lisans öğrencilerinin finansal okuryazarlıklarının gelişimi için öğrencilerin eğitiminde bu alanlardaki yeterlik gelişimine odaklanılabilir.
Aim: This study was conducted with a descriptive-correlational design in order to examine the financial literacy levels of nursing undergraduate students compared to other healthcare students (midwifery, occupational therapy and physiotherapy) and to investigate the factors affecting the financial literacy levels of the students. Method: The sample of the study consisted of 369 students receiving undergraduate education in the field of health in Türkiye. 59.6% of the students are nursing, 19.5% midwifery, 11.9% occupational therapy and 9.0% physiotherapy students. Data were collected via Google Form. Data were collected using Student Information Form and Financial Literacy Behavior and Attitude Scale. One-way Analysis of Variance (ANOVA) was used to analyze whether there was a difference between more than two independent groups, t test was used to compare group scores, correlation analysis was used to examine the relationship between variables, and G-Power program was used to calculate the sampling power. Results: While the Financial Literacy Behavior and Attitude Scale score of all students was 3.39 (SD=0.50), the mean score of nursing students was 3.51 (SD=0.49). A statistically significant relationship was found between the financial literacy score of the students and the variables of class, gender, employment and department (p<.05). The financial literacy score of the nursing department was statistically significantly higher than the midwifery department, and the financial literacy score of the occupational therapy department was statistically significantly higher than the midwifery department (p<.05). 4.9% of the students had taken a course on financial literacy, and 71.8% stated that they wanted to take a health economics course. Conclusion: The financial literacy levels of nursing students were found to be higher than those in other departments and were at a over moderate level. In general, the financial literacy levels of students in the health department were found to be a little more than medium. In order to improve the financial literacy of nursing and other health department undergraduate students, the education of students can focus on the development of competence in these areas.
Amaç: Bu çalışma toplumdaki hemşirelik imajını belirlemek amacıyla kesitsel nitelikte yapılmıştır. Yöntem: İzmir ili Çiğli ilçesinde yaşayan 18 yaş üzeri 664 birey, Birey Tanıtıcı Özellikleri ve Hemşirelik Mesleğine Yönelik İmaj Ölçeği ile incelenmiştir. Veriler, tanımlayıcı istatistikler (sayı, yüzde, ortalama, standart sapma) kullanılarak analiz edilmiş; bağımsız gruplarda puan ortalamalarının karşılaştırılmasında Mann-Whitney U testi ve Kruskall Wallis testi kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların %60,1’i kadın, %42,2’si ilkokul mezunu, %36,9’u kronik hastalığa sahip, %68,8’inin ailesinde hemşire bulunmamaktadır. Ayrıca, %76,2’si daha önce hastanede kalmış, %79,1’i hemşireden hizmet almış ve bu hizmetten %70,0’i memnun kalmıştır. Hemşirelik hizmetinin önemi ise %79,1 tarafından vurgulanmıştır. Hemşirelik İmaj Ölçeği ortalaması 92,49 (SS=19,15) bulunmuştur. Hemşirelik mesleğine yönelik algının cinsiyet, eğitim durumu ve ailede hemşire varlığı gibi sosyal faktörlerden etkilendiği belirlenmiştir. Sonuç: Hemşirelik imajı ölçeğinden elde edilen ortalama puan, toplumda hemşirelik imajı algısının zayıf olduğunu göstermiştir. Kadın katılımcılar, ailesinde hemşire olmayanlar ve hastanede yatmamış olanlar mesleğe daha olumlu, eğitim düzeyi yüksek olanlar ise daha olumsuz yaklaşmıştır.
Aim: This study aims to assess the nursing image in society using a cross-sectional approach. Method: A total of 664 individuals aged 18 and over living in the Çiğli district of İzmir province were examined using the Individual Descriptive Characteristics and Nursing Profession Image Scale. The data were analyzed using descriptive statistics (frequency, percentage, mean, standard deviation); the Mann-Whitney U test and Kruskall Wallis test were used to compare mean scores in independent groups. Results: Among participants, 60.1% were women, 42.2% graduated from elementary school, 36.9% had a chronic illness, and 68.8% did not have a nurse in their family. Additionally, 76.2% had been hospitalized before, 79.1% received nursing services, and 70.0% expressed satisfaction with that care. The mean of nursing image scale was found to be 92.49 (SD=19,15). The significance of nursing was acknowledged by 79.1%. Perceptions of nursing were influenced by gender, education level, and family nursing experience. Conclusion: The mean score obtained from the nursing image scale showed that the perception of the nursing image in society was weak. Women, individuals without a nurse in their family, and those not previously hospitalized viewed the profession more positively, while higher educational levels correlated with more negative perceptions.
Amaç: Araştırmanın amacı hemşirelerin kalite çalışmalarına yönelik tutumlarının ve ilişkili faktörlerin belirlenmesidir. Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel tasarımda olan araştırmanın evrenini bir il merkezinde faaliyet gösteren bir eğitim ve araştırma hastanesinde çalışan hemşireler (N: 450), veri toplama araçlarını eksiksiz dolduran hemşireler (n: 234) ise örneklemini oluşturmuştur. Araştırma verileri, Haziran 2024-Eylül 2024 tarihleri arasında “Kişisel bilgi formu”, “Kalite Çalışmalarına Yönelik Tutum Ölçeği: Sağlık Çalışanları Sürümü” ölçeği ile yüz yüze toplanmıştır. Tanımlayıcı istatistiklere ek olarak bağımsız gruplarda t-testi, Kruskal-Wallis testi, tek yönlü ANOVA ve Mann–Whitney U testi uygulanmıştır. Bulgular: Hemşirelerin, ölçekten aldıkları genel puan ortalaması 3,61(SS=0,80), çalışan yaklaşımı alt boyutu puan ortalaması 3,96 (SS=0,94), yönetici yaklaşımı alt boyutu puan ortalaması 3,57 (SS=0,87) ve kurumsal yaklaşım alt boyutu puan ortalaması 3,52 (SS=0,87) olarak saptanmıştır. Lise ve ön lisansa eğitim düzeyine sahip olan hemşirelerin yönetici yaklaşımı alt boyutundan aldıkları puan ortalamalarının lisansüstü eğitim düzeyine sahip olan hemşirelerden; Kalite eğitimi alan hemşirelerin kurumsal yaklaşım alt boyutundan aldıkları puan ortalamalarının kalite eğitimi almayan hemşirelerden ve kurumda kalite çalışmalarından memnun olan hemşirelerin KÇYTÖ: SÇS toplam ve alt boyutlarından aldıkları puan ortalamalarının kurumda kalite çalışmalarından memnun olmayan hemşirelerden daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Sonuç: Elde edilen sonuçlar doğrultusunda hemşirelik hizmetleri yönetiminin kalite çalışmalarına yönelik hizmet içi eğitimleri yaygınlaştırması, bu konuda farkındalığın artırılması ve sürekli iyileştirme çalışmaların sürdürülmesi ve yürütülen çalışmalara hemşirelerin dahil edilmesi önerilmektedir.
Aim: The aim of the study was to determine the attitudes of nurses towards quality studies and related factors. Method: The population of the descriptive and cross-sectional study consisted of nurses (N: 450) working in a training and research hospital operating in a provincial center, and the sample consisted of nurses (n: 234) who completed the data collection tools completely. The research data were collected between June 2024 and September 2024 using the “Personal Information Form”, "Attitude Towards Quality Studies Scale: Health Workers Version" scale was collected face-to-face between June 2024 and September 2024. In addition to descriptive statistics, independent sample t-test, Kruskal-Wallis test, One way ANOVA and Mann-Whitney U test were applied. Results: The mean overall score of the nurses was 3.61 (SD=0.80), the mean score of the employee approach sub-dimension was 3.96 (SD=0.94), the mean score of the manager approach sub-dimension was 3.57 (SD=0.87) and the mean score of the organizational approach sub-dimension was 3.52 (SD=0.87). The average scores obtained by nurses with high school and associate degree education levels in the manager approach sub-dimension were higher than those obtained by nurses with postgraduate education levels; the average scores obtained by nurses who received quality training in the organizational approach sub-dimension were higher than those obtained by nurses who did not receive quality training, and the average scores obtained by nurses who were satisfied with quality studies in the organization in the KÇYTÖ: SÇS total and sub-dimensions are higher than those of nurses who are not satisfied with quality initiatives in the organization. Conclusion: In line with the results obtained, it is recommended that the nursing services management should expand in-service trainings for quality studies, raise awareness on this issue, continue continuous improvement studies and include nurses in the studies carried out.
Amaç: Bu çalışmanın amacı, hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulama sırasında yaşadıkları yıldırma durumunu ve klinik eğitim ortamında algıladıkları stres düzeyini belirlemektir. Yöntem: Kesitsel tipte olan bu araştırma, bir hemşirelik fakültesinde Ekim 2023-Mart 2024 tarihleri arasında hemşirelik öğrencileri ile yapılmıştır. Araştırmanın evrenini, hemşirelik fakültesinde öğrenim gören öğrenciler (n: 564) oluşturmaktadır. Örneklem büyüklüğü formülü ise evreni bilinen örneklem büyüklüğü ile 229 öğrenci olarak belirlenmiştir. Araştırmanın verileri, ‘Hemşirelik Öğrencilerinin Tanıtıcı Özellikleri ve Yıldırma Yaşama Durumları Bilgi Formu’ ve ‘Hemşirelik Öğrencileri İçin Algılanan Stres Ölçeği’ ile elde edilmiştir. Bulgular: Hemşirelik öğrencilerinin, %37,1’inin klinik uygulama sırasında yıldırma durumu yaşadığı ve yıldırma davranışını uygulayan bireylerin de %88,2’sinin hemşireler olduğu görülmüştür. Öğrencilerin yaşadığı yıldırma durumunun en sık nedeninin (%72,9) yıldırma davranışı uygulayan kişinin kişiliği ile ilişkili olduğu; öğrencilerin bu duruma verdikleri en yaygın tepkinin ise (%63,5) aile ve arkadaşlarıyla paylaşmak olduğu sonucuna varılmıştır. Yıldırma yaşayan öğrencilerin, Algılanan Stres Ölçeği’nden aldıkları ortalama puan, 73,34 (23,85) iken, yaşamayanların 73,36 (22,57)’dir. Öğrencilerin algıladıkları stres, her iki grupta da “orta düzeyde” olduğu bulunmuş, gruplar arasında istatistiksel açısından fark saptanmamıştır (p: 0,96). Sonuç: Bu araştırmada yıldırma durumu yaşayan hemşirelik öğrencilerinin klinik uygulamada algıladıkları stres, yaşamayan öğrencilerde olduğu gibi orta düzeydedir. Bu çalışma sonuçlarına göre, yıldırma yaşama durumunun klinik eğitim ortamında algılanan stres ile ilişkisinin olmadığı görülmektedir.
Aim: The aim of this study is to determine the bullying experiences of nursing students during clinical practice and their perceived stress levels in the clinical learning environment. Method: This cross-sectional study was conducted with nursing students at a faculty of nursing between October 2023 and March 2024. The study population consisted of nursing students enrolled at the faculty (n = 564). Using the sample size formula for a known population, the required sample size was determined to be 229 students. Data were collected using the 'Questionnaire on Nursing Students’ Descriptive Characteristics and Experiences of Bullying' and the 'Perceived Stress Scale for Nursing Students Results: It was found that 37.1% of nursing students reported experiencing bullying during clinical practice, and that 88.2% of the individuals exhibiting bullying behaviors were nurses. The most common reported reason for experiencing bullying was related to the personality of the individual exhibiting the behavior (72.9%), while the most frequent reaction of students to this situation was sharing it with family and friends (63.5%). The mean Perceived Stress Scale score of students who experienced bullying was 73.34 (23.85), compared to 73.36 (22.57) for those who did not. Perceived stress was found to be at a "moderate" level in both groups, and no statistically significant difference was observed between the groups (p: 0.96) Conclusion: In this study, the perceived stress level of nursing students who experienced bullying during clinical practice was found to be at a moderate level, similar to that of students who did not experience bullying. According to the results of the study, experiencing bullying was not found to be associated with perceived stress in the clinical learning environment.
Amaç: Hemşireler, bakımın büyük özveri gerektiren doğası nedeniyle tükenmişlik, mesleği bırakma niyeti ve karşılanamayan hemşirelik bakımı açısından risk altındadır. Bu nedenle, bu araştırmada hemşireler arasında COVID-19 sırasında ciddi artış gösteren tükenmişlik ve meslekten ayrılma niyeti ile karşılanamayan hemşirelik bakımı arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: COVID 19 pandemisinin resmi olarak sona ermesinden hemen sonra gerçekleştirilen bu kesitsel ve tanımlayıcı araştırma Mayıs 2023-Ekim 2023 tarihleri arasında Türkiye genelinde 301 hemşire ile yürütülmüştür. Veriler Hemşire Bilgi Formu, Maslach Tükenmişlik Ölçeği (MTÖ) ve Karşılanamayan Hemşirelik Bakım Gereksinimleri Ölçeği (KHB) kullanılarak çevrimiçi platformda toplanmıştır. Bulgular: Hemşirelerin tükenmişlik seviyeleri orta düzeydir ve %70,4’ü mesleğini isteyerek seçmekle birlikte %37,5’i mesleğinden ayrılmak istemektedir. MTÖ alt boyutları ile KHB Nedenleri arasında orta düzey negatif yönde ilişki (r=-0,308; p<0,001) olduğu belirlenmiştir. Mesleğinden ayrılmak isteyen hemşirelerin MTÖ alt boyutlarından Duygusal Tükenme ve Duyarsızlaşma ve KHB Nedenleri puanları diğer hemşirelerden yüksektir (p<0,05). Sonuç: Bu araştırma sonuçları kaliteli ve yeterli bakımın sağlanmasında hemşirelerin tükenmişlik ve işten ayrılma durumlarını etkileyen faktörlere yönelik kritik müdahalelere ihtiyaç olduğunu göstermektedir.
Aim: Nurses are at risk for burnout, intention to leave the profession, and missed nursing care due to the highly demanding nature of care. Therefore, this study aimed to examine the relationship between burnout and intention to leave the profession, which increased significantly during COVID-19 among nurses, and missed nursing care. Method: This cross-sectional and descriptive study, conducted after the official end of the COVID-19 pandemic, was conducted with 301 nurses across Turkiye between May 2023 and October 2023. Data were collected online using the Nurse Information Form, Maslach Burnout Scale, and The MISS-CARE Survey. Results: Burnout levels of the nurses were moderate and 70.4% of them chose their profession willingly and 37,5% of them wanted to leave their profession. It was determined that there was a moderate negative correlation (r=-0,308; p<0,001) between the sub-dimensions of the MBS and the reasons for MISS-CARE Survey. The scores of the nurses who wanted to leave their profession were higher than the other nurses in terms of Emotional Exhaustion and Depersonalisation and the Reasons for MISS-CARE Survey (p<0,05). Conclusion: The results of this study show that critical interventions are needed to address the factors affecting nurses' burnout and turnover in the provision of quality and adequate care.
Amaç: Bu çalışma, Hemşirelik Öğrencileri için Klinik Öğrenme Ortamı Ölçeği’nin Türkçe dilinde geçerlik ve güvenirliğini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Metodolojik türdeki çalışmanın örneklemini, Türkiye’deki iki kamu üniversitesinde eğitim alan 620 hemşirelik öğrencisi oluşturmuştur. Veriler, “Öğrenci Tanıtım Formu, Hemşirelik Öğrencileri için Klinik Öğrenme Ortamı Ölçeği (HÖ-KÖOÖ) ve Klinik Öğrenim Çevresi Ölçeği (KÖÇÖ)” kullanılarak yüz yüze görüşme yöntemiyle toplanmıştır. Araştırma 15 Aralık 2023-15 Ocak 2024 tarihleri arasında uygulanmıştır. Verilerin analizinde IBM SPSS 25.0 ve IBM AMOS 25.0 yazılımları kullanılmış olup veriler; içerik geçerliğinde Davis yöntemi, doğrulayıcı faktör analizi, madde-toplam puan korelasyonu, Cronbach alfa katsayısı ve paralel form güvenirliği yöntemleriyle değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya katılan öğrencilerin yaş ortalaması 21,81 (SS: 1,83)’dir (min: 18 - maks: 39). Ölçeğin kapsam geçerlik indeksi 0,92 olarak belirlenmiştir. Model uyum indeksleri çoğunlukla iyi uyum içerisinde olup Cronbach alfa katsayısı toplam ölçek için 0,884; alt boyutlar için sırasıyla 0,706, 0,706 ve 0,850 olarak bulunmuştur. HÖ-KÖOÖ ile KÖÇÖ arasında olumlu yönde orta düzeyde ilişki olduğu belirlenmiştir (r = 0,638; p < 0,001). Sonuç: HÖ-KÖOÖ’nün 19 madde ve üç alt boyutlu yapısı ile hemşirelik öğrencilerinin klinik öğrenme ortamı evrelerini değerlendirmede geçerli ve güvenilir bir araç olduğu belirlenmiştir.
Aim: This study aimed to evaluate the validity and reliability of the Clinical Learning Environment Scale for Nursing Students in the Turkish context. Method: A methodological study, the sample consisted of 620 nursing students from two public universities in Türkiye. Data was collected through face-to-face interviews using the student information form, the Clinical Learning Environment Scale for Nursing Students (NS-CLES), and the Clinical Learning Environment Scale (CLES). The study was conducted between December 15, 2023, and January 15, 2024. IBM SPSS 25.0 and IBM AMOS 25.0 software were used in data analysis, and the data were evaluated for content validity using the Davis method, confirmatory factor analysis, item-total score correlation, Cronbach's alpha coefficient, and parallel form reliability methods. Results: The mean age of the students participating in the study was 21.81 (SD=1.83) (min: 18-max: 39). The scale's content validity index was determined as 0.92. Model fit indices were generally in good fit. Cronbach's alpha coefficient was 0.884 for the total scale and 0.706, 0.706, and 0.850 for the subdimensions, respectively. A moderate positive correlation was found between NS-CLES, and CLES (r = 0.638; p < 0.001). Conclusion: The NS-CLES, with its 19-item and three-subfactor structure, has been determined to be a valid and reliable tool for evaluating the clinical learning environments of nursing students.
DOWNLOAD